Yazılar

Zeynep Erbay Okul dediğin yer, sesi olanın daha çok yer kapladığı bir alandı. Zil çaldığında koridorlar yarış pistine dönerdi. Çocukların kahkahaları, hızlı ayak sesleri, itiş kakışları, defter kapaklarının çarpması… Hepsi üst üste biner, tek bir uğultuya dönüşürdü. Gürültüye alışmak kolaydı, gürültüye karışmaksa zor. Çünkü her kalabalığın ortasında sesi az çıkanlar olurdu. Onların kahkahaları duyulmaz, adları

Ravza Boyar Devlen Alya’nın okul çıkış saati gelmiş bahçede annesinin kendisini almaya gelmesini bekliyordu. O sırada arkadaşı Menekşe ile bir hafta sonra okulca gidilecek olan Pamukkale Travertenleri gezisi hakkında sohbet ediyorlardı. İkisi de bu geziyi iple çekiyordu. Hatta Menekşe yolculuk için aldığı bileklik hediyesini dayanamayıp şimdiden Alya’ya vermişti. Derken annesi geldi, iki sokak yukarıda oturan

Necdet Neydim Ona göre göçebe hayatı yaşıyordu. Almanya’da küçük bir kasabada doğmuştu. Ardından yuvaya gitti. Nasıl mutluydu bilemezsiniz. Bir sürü arkadaşı vardı. Birlikte resim yaparlar oyunlar oynarlardı. Şenliklere gider, doyasıya eğlenir, parklardaki oyun bahçelerinde kum havuzlarına atlamayı çok severdi. Kumların arasına saklanmış mavi topları arayıp bulmak onu çok mutlu ederdi Bir de o plastikten şişirilmiş

Erva Yalçın Sağ kroşe. Bir de şuraya sol kroşe. Kendisinin beş katı olan adamın karnına da şak diye geçirdiğinde koca adam iki büklüm oldu ve yeri boyladı. Herkes şimdi Mahir’in adını coşkuyla haykırıyordu. Kahramanımız Mahir! Mahir! Mahir! “Mahir!” Ağzından akan salyayı silerek başını kaldırdı Mahir, ona seslenen çatık kaşlarla bakan hocasıydı. “Aldın mı uykunu oğlum?”

Ollie, bazı zorbalar yüzünden okula gitmek istemiyor. Neyse ki, annesinin ve öğretmeninin bir planı var… Ollie, kahvaltısını ederken ‘‘Ben bugün okula gitmek istemiyorum, biraz hasta hissediyorum…’’ dedi annesine. Annesi kaşlarını çattı. ‘‘Yoksa bugün matematik sınavın mı var?’’ ‘‘Hayır, tabii ki yok.’’ Ollie önündeki mısır gevreğini eliyle itti. ‘‘Sadece kendimi kötü hissediyorum. Ollie bazen okula gitmeden

Hohoy! Gün yine bu kadar hızlı nereye gidiyor böyle? Bir bakıyorsun burada, sonra bir bakıyorsun kaybolmuş gitmiş. Hm! Hm! Küçük uğurböceği, güneşin; dağların arkasında kaybolup kendini gecenin karanlığına ve serinliğine bırakışını izledi. Esen soğuk rüzgârın vücuduna hemen işlediğini hissetti. Hemen kendini sallayarak ısıttı. Ama sadece birazcık ısınabildi. “Ne oluyor orada?” diye homurdandı. “Güneş neden bu