“İnsanların olduğu yerde yiyecek çok da uzakta olamaz,” dedi küçük sincap bu soğuk geçen kış günlerinde. “İnsanlar her zaman açtır, evet, ben de açım. Hem de çok.”
Sonbaharda sakladığı yiyeceklerin yerini ararken küçük sincapcık, kendini ormanın içindeki gölün kenarında buldu. Orada insanlar buz tutmuş gölün üzerinde neşeyle eğleniyor, kahkahaları ta ormanın içinden duyuluyordu.
Küçük sincap göl kenarına baktı. Her yer rengârenk olmuştu. İnsanlar, kulübeler ve tezgâhlar kurmuştu. Ortalık insan yemeklerinin güzel kokusuyla doluydu.
“Mhhh!” dedi sincap.
“İnsanların her zaman yiyecek bir şeylerinin olması ne güzel. Benim payıma da mutlaka bir şeyler düşer.”
Huş! diye ağaç dallarına sıçradı, oradan da ağaç tepelerinden atlayarak tezgâhların olduğu yere kadar gitti. Çok dikkatli olmalıydı, hem de çok. Sessizce, yiyeceklere en yakın ağacın dalına zıpladı.
Tam o sırada bir çocuk yüksek sesle ağlamaya başladı.
Ah! Küçük sincap ne kadar da korktu!
Bir anda şaşırdı, sendeledi ve dala tutunamadı. Pat! diye ağaçtan düşerek büyük bir kâsenin içine düştü. Kâsenin içi tatlı kokulu beyaz kar taneleriyle doluydu.
Ne büyük bir korku! Bu nasıl bir lezzet böyle!
Bir kadın telaşla, “Bir sincap patlamış mısırın içine düştü! Yardım edin!” diye bağırırken, küçük sincap yanaklarını bu beyaz şeylerle olabildiğince dolduruyordu.
Hmm! Ne kadar da güzeldi! Mısır tarlalarındaki taneler gibi ama biraz daha tatlı ve yumuşak sanki.
Bir anda yeniden ağaca sıçradı ve bir dalın arkasına saklandı. İnsanlar sakinleşene kadar orada bekledi. Hava karardığında ise sessizce meydana geri döndü.
Karın üzerinde ne vardı öyle?
Bir sürü lezzetli, ince beyaz kar taneleri… hem de mısır ve bal tadında.
Küçük sincap için ne büyük bir sevinç! Ne büyük bir şans!
Sincapcık ormanda soğuk geçen kış boyunca, her gün göl kenarına gidiyordu artık. Kısa sürede insanlar da onun gelişini bekler oldu ve ona bol bol yiyecek bıraktılar.
“Ne kadar da şanslıyım!” diye sevindi küçük sincap.
“Artık aç kalmayacağım.”
İnsanlar ona daha pek çok lezzetli yiyecek verdi ama küçük sincap en çok, insanların patlamış mısır dediği o tatlı mucizevi kar tanelerini sevmişti.
Yazar: Elke Bräunling
Çevirmen: Nüseybe Hilal Zorlu
Düzeltmen: Semanur Öztürk
Kaynak Metin: (Çevrimiçi)
https://www.elkeskindergeschichten.de/2026/01/12/das-kleine-eichhoernchen-und-der-popcornwinter/, 17/01/2026
